Muzie nie brakuje elastyczności, ona po prostu jest kreatywna.
a ja po prostu łowię perły pośród pustyni smutku. Wszystko można przetkać na swoją korzyść.
Perły są tylko łatwopalnymi słowami, ale tak genialnie układają się w krótkie historie.
Co jest takiego w tych wierszach, że zawsze, te najlepsze to z nieszczęścia? że te, które uznaję za najlepsze to erotyki i te
o miłosci. Przecież to są starte prawie na proch na tematy, a jednak każdy poeta mówi o tym inaczej. Ciągle od początku
przetwarzając je przez swoją wyobraźnię. Na jak długo starczy mi jeszcze tej wyobraźni?
trudno sklejać coś, co i tak wiadomo, że nie wytrzyma próby czasu.
trudno sklejać serce, bo i tak nie wytrzyma próby czasu.
Skupiam się na tym, co mnie zachwyca. Np. nowa, genialna trójkowa powieść, czemu
nie mogłambym i wyjechać do Honolulu.Czy gdziekolwiek, byle daleko.
Jak już jestem przy ulubionym radiu, słuchałam dziś jednej z moich ukochanych audycji
Trzech Wymiarów Gitary i chyba powinnam wystosować oficjalne podziękowanie do prowadzącego Piotra Barona, za posklejanie przynajmniej muzycznie mojego serca.
Nie wiem, co jest w tych gitarowych dźwiękach po 13- tej, ale pomagają niezawodnie.
A na koniec żebym dodać wisienkę na tort chaosu tego posta wiersz z mojej najnowszej
kolekcji utworów żałobnych- jakoś muszę usprawiedliwić utwór o ciemnych gwiazdach:
gdy ciemne gwiazdy
czarne gwiazdy
rozbijają się na krawędzi wszechświatów
podnoszę je
podnoszę je do ust
ciemno jest staje się gwiazdą
gwiazdą ciemną
by upaść na krawędzi twych ust
gdy czarne gwiazdy upadają
staję się wszechświatem
niematerialnym
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz